Početna Aktuelno DOGODILO SE NA DANAŠNJI DAN: Davne 1855. godine rođen je Stevan Sremac

DOGODILO SE NA DANAŠNJI DAN: Davne 1855. godine rođen je Stevan Sremac

PODELI

„Gde ima vatre, mora i dima biti“.

„Nije blago ni srebro ni zlato već je blago što je srcu drago“.

„Zalud glava kad ne nose noge“.

„Dok magarca imaš samo ga i jaši“.

„ I mesečina može biti pogled na svet“.

Ovo su samo neki od citata legendarnog srpskog pisca Stevana Sremca koji se pamte i prepričavaju.

Na današnji dan, 23. novembra 1855. godine u Senti rodio se jedan od najznačajnijih pisaca srpskog realizma i član Srpske kraljevske akademije, Stevan Sremac.

Na severu Bačke, u daleko poznatoj zanatskoj porodici od oca Avrama i majke Katice, rodio se sin kome su dali ime Stevan. Detinjstvo je proveo bez majke koju je rano izgubio, a kada je bio na korak do punoletstva gubi i oca. Brigu o njemu preuzima njegov ujak, poznati književnik Jovan Đorđević. Momačke dane i dane školovanja provodi u Beogradu gde završava Prvu beogradsku gimnaziju i upisuje se na istorijsko-filološki odsek u Velikoj školi. Tokom studentskih dana donosi odluku da se pridruži Vojsci Srbije gde odlazi u rat 1876. godine za oslobađanje Jugoistične Srbije i Niša od Turaka. Nakon povratka iz ratnog pohoda diplomirao je na Beogradskoj Velikoj školi istoriju i filozofiju. Svoj radni vek Stevan Sremac započinje u ulozi profesora u gradu Nišu, u gimnaziji. U daleko čuvenoj Niškoj gimnaziji predavao je krasnopis, crtanje,nemački, moral, srpsku gramatiku, srpsku istoriju, opštu istoriju i geografiju. Na tom položaju ostaje do 1881. godine kada biva prebačen u Pirot iz političkih razloga. Nedugo potom profesionalni put ga vraća za Niš 1883. godine, gde zajedno sa drugim profesorima radi na osnivanju pozorišne družine „Sinđelić“. U gradu na raci Nišavi ostaje do 1892. godine gde je ostao upamćen kao čovek koji je ostavi dubok trag u kulturi grada. Doprineo je da Niš iz jedne palanke preraste u moderan evropski grad. Danas u Nišu, škole, pozorište i ulica nose ime u njegovu čast i Nišlije ga sa ponosom doživljavaju kao svog sugrađanina.

Sa 33. godine uzima pero u ruke i počinje da stvara neke od najznačajnijih romana i pripovedaka srpske proze među kojima su: „Ivkova slava“; „Vukadin“; „Pop Ćira i pop Spira“ i čuvena „Zona Zamfirova“. Stevan Sremac je pokazao da godine života  nisu prepreka za stvaralaštvo i ostavljanje dela i traga u istoriji jednog naroda. Njegova dela su godinama kasnije ekranizovana kroz filmove i serije koje su zabeležile rekordnu gledanost.

Bio je tradicionalista i idealista. Kao pisac imao je moć da zapaža stvarnost koja ga okružuje i na osnovu priča koje je čuo i zapažanja, nastala su velika književna dela bezvremenske umetničke vrednosti. Književni pravac mu je bio realizam. Važio je za pisca sa dozom humora u sebi, što je i oslikao u svojim romanima i pripovetkama. Za ljubitelje književnosti on spada u najobrazovanije pisce 19 veka u Srbiji. Kruna njegovog truda i rada je  prijem u Srpsku akademiju nauka i umetnosti februara 1906. godine. Kroz par meseci, 25. avgusta 1906. godine posle kratke i iznenadne bolesti  preminuo je u Sokobanji.

Zaostavština Stevana Sremca koja se čuva u Narodnom muzeju u Nišu, 2014. godine proglašena je kulturnim dobrom od velikog značaja, time je dat veliki status delima našeg pisca, što svakako Stevan Sremac i zaslužuje. I mi danas, na simbličan način se sećamo velikog srpskog književnika.

Pobeda – info